Stoktrauma, 14-06-2005

        De grootste nachtmerrie van iedere hondenbezitter.

Op het moment dat ik dit schrijf, zie ik het weer een beetje zitten en kan ik weer wat nuchterder denken. Maar het trauma blijft, zowel voor mij als mijn dierbare maatje Troy.
Degene die nu Troy lezen en hem kennen denken nu vast, oh ja die groenendaeler, de “pretletter” van de hondenschool. Afgelopen dinsdag nog deed hij zij BOG 2 examen, dit was nu niet echt een succes, maar goed, wij als baasjes weten dat hij het kan, het is een echte topper en dat heeft hij ook weer bewezen.

Maar goed ons trauma……..
Net voor de vakantie, een drukke werkweek, donderdag 12.00 uur gauw langs huis op om de honden (Trixy en Troy) uit te laten. Ik laad ze in mijn auto, rijdt naar het bos en begin vrolijk aan deze zonnige wandeling. Trixy en Troy rennen vrolijk rond en genieten volop van dit vrije uurtje. Op een smal pad langs de schapenwei komt Troy vrolijk naar me toe met een stokje in zijn bek. Achteloos pak ik dit aan en gooi het nonchalant weg.

Het stokje belandt in het hoge gras. Troy rent er vol enthousiasme achteraan maar komt 3 tellen later al jankend, bebloed en helemaal overstuur op me af gerend. Ik wist het meteen, dit was helemaal mis, stomme trut, wie gooit er nou een stok, mijn auto ligt vol met speeltjes. Als wij op onze wandeling mensen tegen komen die met een stok gooien wijzen wij ze op het gevaar hiervan. Hoe kon mij dit nu overkomen ?

Zo kalm mogelijk troost ik mijn maatje, bekijk zijn bek, zijn tong en tanden zo goed als het gaat, in zijn bek is niets kapot en ik wrijf het bloed en slijm weg uit zijn keel. Dit is helemaal mis, ik voelde het meteen. Telefoon…. Verdorie thuis laten liggen….. Ik loods hem mee naar de auto en Trixy volgt als een mak schaap. Het bloeden stopt al snel. Met een noodgang rijd ik langs de dierenarts, gesloten ! Dan snel naar huis bellen, (de dierenarts heeft praktijk aan het eind van onze straat) Ik kon meteen met Troy komen, de assistent opent de deur vast en verleent eerste hulp, de dierenarts komt vanaf de kliniek in Lienden en is onderweg. Na 30 minuten staat Troy gedwee op de behandeltafel, hij is erg braaf en werkt perfect mee. Na het eerste onderzoek lijkt het nogal mee te vallen. Hij krijgt een injectie met antibiotica en een pijnstillende injectie. Voor de zekerheid kan ik een foto van zijn keel laten maken in de kliniek in Lienden, maar hierop zal waarschijnlijk niet veel te zien zijn. Ik wil zekerheid en ga met Troy naar de kliniek (begeleid door mijn zoons). In de kliniek wordt hij weer onderzocht en er wordt overlegt. Ondertussen zie ik Troy steeds slechter worden, hij begint enorm te kwijlen, en te schuimbekken hij heeft het duidelijk moeilijk. Wederom gedraagt hij zich voorbeeldig en maken we een röntgen-foto, stil blijft hij liggen….. Op de foto lijkt het mee te vallen er zijn wat kleine vlekjes en luchtwolkjes te zien, maar hij moet worden opgenomen voor verder onderzoek. Met pijn in ons hart laten we hem zielig achter, vol vertrouwen dat de arts er alles aan zal doen hem te redden. Thuis sta ik met de riem in mijn hand en barst los in tranen. Wachtend op het telefoontje van de dierarts lijkt iedere minuut een uur. Ik voel dat het mis is en zie steeds dat zielige koppie voor me. 17.35u telefoon. Het is zeer kritiek met hem en de prognose is zeer slecht. Er zit een snee van ongeveer 10 cm in zijn luchtpijp en meerdere beschadigingen. Het kan enkel behandeld worden met antibiotica en pijnstillers, de rest zal Troy zelf moeten doen. Hij ligt op Intensive care aan de infusen, hij heeft volledige rust nodig dus we mogen niet bij hem. Ik stort letterlijk in, hoe heeft dit toch kunnen gebeuren, hoe kon ik toch zo stom zijn. Je hoort er zoveel over en de meeste honden overleven het niet. Het worden de zwaarste dagen in ons leven. Het hele gezin is overstuur en onze naasten en vrienden leven met ons mee. Steeds wachten op telefoon hoe het gaat. Vrijdagmorgen, eindelijk telefoon. Geen koorts, gelukkig. De dierenartsen zijn erg zorgzaam en bellen regelmatig. Op zaterdagavond krijgen we telefoon: Troy heeft wat water gedronken en slikt goed, hij heeft ook “gewandeld” en geplast. Het infuus mag eraf, de prognose blijft matig, maar de artsen zijn tevreden over het verloop. Ze vinden het een geweldige hond, hij staat goed onder appel (meteen denk ik aan het BOG 2 examen, zie je wel hij kan het). Zondagmorgen 10.30 uur het verlossende telefoontje, hij drinkt goed en mag naar huis om verder verzorgd te worden, omdat het herstel in een vertrouwde omgeving beter gaat. Geweldig, op de verjaardag van onze oudste zoon, het allermooiste kado. Het leek voor ons of hij weken is weg geweest. Drie nachten sliepen we nauwelijks en ondertussen was ons gezin ook nog uitgebreid met een schattige bijzondere groenendaeler pup, die er mede voor zorgde dat Troy opleefde en wij afleiding hadden. Troy heeft nog een lange weg te gaan en wij hebben de gelukkige taak hem hierbij te helpen. Hij hersteld zich wonderbaarlijk en zit vol levensmoed. Het is een echte “vechter”. In zijn dossier bij de dierenkliniek heeft een van de artsen vermeld: “top hond”. We bedanken Corine en Louis van Hal, Marielle vd Meer , familie en iedereen die zo intens met ons mee leefde. Troy zal een tijdje niet meer het trainingsveld op zijn kop zetten, maar schrik er niet van als hij er straks weer met al zijn vrolijkheid en energieweer zal zijn. Hij heeft er weer zin en speelt al weer wat met Trixy en Wizly, mijn maatje, mijn trauma.

Jolanda

Mijn dank aan Jolanda dat ik dit (echt) gebeurde verhaal mocht plaatsen. Een ongeluk zit in een klein hoekje en je kan niet genoeg waarschuwen.

Hermina